شاید شعرهای عشقی به علت عمر کوتاه شاعریش هیچ گاه مجال پخته شدن پیدا نکردند اما صراحت لهجه، نکته‌بینی و تحلیل بسیار فنی او در مورد تحولات سیاسی و اجتماعی دوره خودش بسیار مشهوداست. به عقیدهٔ بسیاری از مورخین عشقی از مهم‌ترین روشنفکران مولود روشنگری پس از مشروطه بود.

عشقي،سراينده نخستين اپراي ايراني و نزديك‌ترين چهره ادبي به نيما يوشيج بود.

دیدن ویرانه‌های طاق کسری در مدائن باعث نوشته شدن اپرای رستاخیز شهریاران ایران شد. عشقي روزنامه نگار نيز بود و مدير نشريه قرن بيستم بود.

وی که زبانی آتشین و نیش‌دار داشت، در روز 12 تیر 1303 شمسی،در خانه مسکونیش جنب دروازه دولت، سه راه سپهسالار کوچه قطب الدوله هدف گلوله  افراد ناشناس قرار و در 31 سالگی، چشم از جهان فرو بست. این شاعر به دلیل مخالفت‌هایش با سردار سپه و جمهوری پیشنهادی او، به دست عوامل وی کشته شد.

از اشعار معروف عشقی می‌توان از نوروزی‌نامه، سه تابلو مریم، احتیاج و رستاخیز نام برد.

میرزاده عشقی نام اصلیش «سید محمدرضا کردستانی» و فرزند «حاج سید ابوالقاسم کردستانی» بود.

 مزار او در ابن بابویه و در گوشه‌ای متروک (در نزدیکی مزار نصرت الدوله فیروز) قرار دارد.