اين روزها خيلي سرحال نيستم . يك دنيا انگيزه ام با كلي طرح و فكر نو ولی ...

تبديل شدم به يه آدمي كه خيلي ها از افكارش حمايت مي كنند و تشويقش مي كنند. بعضي ها هم ميزنن تو ذوقش و خيلي سرد و بي تفاوت برخورد مي كنن. من نه ازبه به و چه چه جماعت اول هوا برم مي داره و نه از برخورد نامناسب جماعت دوم دلسرد ميشم. كار خودم رو مي كنم و پيش ميرم تا ببينيم خدا چي مي خواد. اين روزا بيشتر از همه به صبر و استقامت احتياج دارم.

اين حرفا رو بيشتر از اين جهت مي گم تا يادم باشه انجام كارهاي فرهنگي به صبر و تحمل فراوون احتياج داره. اونم تو روزگاري كه بيشتر چيزها رنگ و بوي مادي به خود گرفته و همه دنبال يه لقمه نونن و خيلي ها در قبال خيلي از حرفا تنها با يه جمله جوابت مي دن كه اي بابا دل خوش سيري چند.

توي اين روزاي خوب ماه رمضون كه البته اونم ديگه مثل سابق نيست ، سر سفره افطار براي همه دعا كنيد. هر كسي توي اين دور و زمونه مشكلات خاص خودش رو داره و به اندازه كافي مشكلش براي خودش بزرگ هست. باور كنيد خيلي از مسائل و اتفاقات اطراف ما مشكل نيستند و با يه كم گذشت زمان قابل حل هستند و اونها را بايد گذاشت رو حساب بالا و پايين روزگار. ولي بعضي ها هستند كه واقعا مشكل و گرفتاريهاي جدي دارند. خيلي ها بيمار دارند ، خيلي ها مشكلات خانوادگي جدي دارند ، خيلي ها زنداني دارند و چشمشون هميشه به يه روزنه ست  وخيلي از مشكلات اساسي ديگه.

آخ كه چقدر دلم براي هق هق ابرا تو پاييز تنگ شده . دلم يه بارون حسابي مي خواد .