بناي آجري برج طغرل که در شرق ابن بابويه شهرري قرار دارد، از جمله آثار باستاني ايران است که مربوط به دوره سلجوقيان و آرامگاه پادشاهي طغرل بيک است که در نيمه قرن ششم مي زيسته است. معماري برج طغرل به گونه يي است که مي توان از آن به صورت يک ساعت طبيعي استفاده کرد زيرا دربالاي هر ترک آن چهار و نيم دايره وجود دارد و هر يک از ترک ها بيانگر يک ربع ساعت هستند که دقيقاً همانند يک ساعت عمل مي کنند. در بالاي ربع ها، شش مستطيل وجود دارد که هر يک 10 دقيقه را نشان مي دهد و شيارهاي ريزتري در ميان آنها وجود دارد که به عنوان ثانيه مي شود از آنها استفاده کرد که هر گاه خورشيد در وضعيت تازه يي قرار گيرد، با ايجاد سايه روشن ها زمان دقيقاً نشان داده مي شود. قدمت تقريبي برج طغرل به هفتصد و اندي سال پيش بازمي گردد که با توجه به زلزله هاي سنگيني که در طول اين سال ها و عصرهاي مختلف حادث شده به خصوص زلزله وحشتناک ري، هنوز سر به فلک کشيده و پابرجاست. در قسمت فوقاني برج تزئينات و کتيبه يي به خط کوفي وجود داشته است که طي قرون گذشته از بين رفته است ولي در سال 1301 قمري به فرمان ناصرالدين شاه به دست وزيرش امين السلطان بخش فوقاني برج که فروريخته بود، مرمت و بازسازي شد و لوحه يي از مرمر بر سردر بنا نصب شد. اين بازسازي، بنا را از خطر تخريب و نابودي نجات داد ولي ظرافت کارهاي قديمي و بقعه کتيبه کوفي آن را از بين برد. يکي از مهم ترين استفاده ها از برج طغرل براي رهگذران و مسافران و بازرگاناني بود که در مسير جاده ابريشم از خراسان به ري مي آمدند که در شب هاي تاريک و تار آتش بر باروي برج روشن مي کردند تا آنان راه اصلي را بيابند. به اين ترتيب برج طغرل روزها ساعت بود و شب ها راهنما.