در سال 1290 شمسی قانونی از تصویب مجلس گذشت كه به موجب آن 30نفر برای تحصیل علوم از طرف دولت ایران به فرانسه فرستاده شوند. 200 نفر در امتحان اعزام شركت كردند، که از میان آنها 30 تن برگزیده و انتخاب شدند. پاره ای از این افراد پس از اتمام تحصیل در فرانسه و گرفتن گواهینامه عالی آموزگاری، به ایران برمی گشتند و برخی هم قصد ورود به دانشگاه پاریس را داشتند. داشتن گواهینامه عالی به منزله گواهینامه دیپلم متوسطه (باكالورئا)محسوب می شد و به دارندگان این مدرك جواز ورود به دانشگاه را می داد.

در سفارت ایران در پاریس شخصی به نام «نظر آقا» كارهای محصلین دولتی را انجام می داد و كسانی كه قصد ورود به دانشگاه پاریس را داشتند، می بایست با «نظر آقا» مشورت کنند تا او با كسب اجازه از وزیر مختار (صمد خان ممتاز السلطنه) و بلكه دولت ایران اقدام نماید.

«عیسی خان صدیق» یكی از دانشجویان ایرانی اعزامی به فرانسه متوجه شد كه دولت فرانسه فقط چند زبان معین را در امتحانات دانشگاهی قبول می كند و آنها عبارتند از انگلیسی، آلمانی، اسپانیولی، روسی، عربی، پرتقالی و ایتالیایی. وی پس از تحقیق در باره علت انتخاب این زبان ها پی برد كه برگزیده شدن زبان های نامبرده به واسطه ادبیاتی است كه در آن زبان ها موجود است. لذا با «ممتاز السلطنه» وزیر مختار ایران در پاریس مسئله را در میان نهاد و به دستور او به دیدن «بوآیه» رئیس مدرسه السنه شرقی پاریس و «هوارت» استاد زبان فارسی آن مدرسه رفت و در باب به رسمیت شناختن زبان فارسی در امتحانات از آنان یاری جست. آنان با تقاضای وی موافقت كردند. سپس سفارت ایران در پاریس نیز طی نامه ای رسمی این امر را از وزارت خارجه فرانسه در خواست كرد. پیشنهاد مورد موافقت دولت فرانسه قرار گرفت و فرمانی صادر گشت كه به موجب آن از سال 1918میلادی زبان فارسی در ردیف زبان هایی قرار گرفت كه هر كسی می تواند به عنوان زبان خارجی در امتحانات رسمی انتخاب نماید. نظیر همین كار نیز در دانشگاه كمبریج توسط عیسی صدیق انجام شد.

آیا می دانید مقبره میرزا محمد تقی خان امیرکبیر در کجاست ؟

 

1- آغامحمدخان	سلطنت 1193-1211 عمر او ۵۶ سال	نجف
2- فتحعلي شاه	سلطنت 1212-1250 عمر 64 سال و ۴ ماه	قم
3- محمدشاه	1250-1264 مدت عمر 41 سال و ۱۱ ماه	قم
4- ناصرالدين شاه	1264-1314 مدت عمر 67 سال	حضرت عبدالعظيم
5- مظفرالدين شاه	1314-1324 مدت عمر 55 سال	کربلا
6- محمدعلي شاه	1324-1326	کربلا
7- احمدشاه	1326-1344	کربلا

طائفه قاجاريه ، يکي از طوائف ترک که در قرن هفتم هجري هنگام حمله چنگيز از مرکز آسيا به جانب مغرب انتقال يافت ، طائفه قاجار بود که رفته رفته از سراسر خاک ايران گذشته در مرز شام مسکن گزيد. در يورش هفت ساله امير تيمور گورگان قبائل قاجار از شام به سمت مشرق بازآمده در حوالي گنجه و ايروان اقامت نمودند. يکي از هفت طائفه که دستيار شاه اسماعيل صفوي بودند و به نام قزل باش معروف شدند طائفه قاجار بود. در عهد شاهان صفوي روساي ايل قاجار مکرر داراي حکومت و مامور به سفارت شدند. در زمان شاه عباس بزرگ اين طائفه نيروئي به دست آورده و به...

ادامه مطلب ...

پس از مرگ کریمخان زند آغا محمد خان فرصت را مغتنم شمرده و از شیراز فرار کرده و با تنی چند از بستگان خود راهی تهران شد و با همت ایل قاجار و همراهان خود موفق به تصرف تهران شد و روز یکشنبه 11 جمادی الثانی سال 1200 هجری قمری که مصادف با نوروز بود در تهران جلوس کرد و از آن تاریخ ، تهران دارالخلافه خوانده شد و به عنوان پایتخت قاجاریه انتخاب گردید و به ساختن عمارت تخت مرمر که تنها یادگار آن عهد است اکتفا کرد .

ديروز فرصتي پيش آمد تا در خانه هنرمندان ، تماشاي يك فيلم مستند ديگر را تجربه كنم . فيلمي كه كارگردان آن تاكيد فراواني بر حس ايران دوستي و پاس داشتن تاريخ و فرهنگ اين مرز و بوم داشت و از همه مهمتر تاكيدي داشت بر قدرداني و زنده نگاه داشتن ياد شهيداني كه در تاريخ اين مرز وبوم ، مردانه نقش آفريني كردند ولي اكنون نامي از اين شهيدان بر سر زبانها نيست. افسوس.

اين فيلم روايت 75 سال حيات بانك ملي ايران و شرح دقيق و پيچيده اي از رخدادهاي سياسي و فرهنگي كشوري است كه با عزم و اراده ملي قصد تاسيس بانك ويژه كشور را دارد.

در اين فيلم يك كارمند بازنشسته بانك ملي ايران در سن 75 سالگي اين بانك ، هنگام بالا رفتن از پله هاي بانك براي گرفتن حقوق بازنشستگي، خاطرا ت خود از بانك ملي ايران را باز گو مي كند. آن زمان كه ملت ايران در راستاي كسب استقلال اقتصادي ، با پشتوانه اراده ،‌مال و جان خود بانك ملي ايران را به عنوان بانك مردم كشور تاسيس كردند. در روز سه شنبه20 شهريور 1307 بانك ملي ايران در تهران رسماً كار خود را آغازكرد.

خود آقاي محمدرضا اصلاني كه از پيشكسوتان مستندسازي محسوب مي شوند. در سالن حضور داشتند و پس از نمايش فيلم به سوالات حاضرين پاسخ دادند.

 

بيش از چند ماهي از کودتاي 28 مرداد نگذشته بود که رژيم کودتا سرخوش از باده پيروزي عربده مستانه مي‌زد و شهر در دستان شعبان بي‌مخها و ديگر لوطيان جنوب شهري بود. نسق‌کشي و تلکه‌گيري از دشمنان ديروزي رواجي حسنه يافته بود و نيروي انتظامي دخالتي در اين انتقام‌گيريها نمي‌کرد. هول و هراس تمام شهر را گرفته بود.

نيروهاي انقلابي قديمي گوشه‌نشيني پيشه کرده بودند و در ترس دستگيري بودند. دانشگاهها به سختي تحت نظر بودند و نيروي پليس و نظامي علناً آزاديهاي قبلي دانشگاه را زير پا گذاشته بودند.

 در اين هنگامه بلاتکليفي يکي از سران خارجي کودتا براي دلگرمي کودتاچيان قرار شد پاي به ايران بگذارد؛ ريچارد نيکسون. وي در آن موقع معاون رئيس‌جمهور وقت آمريکا بود. قرار بود طي ديدارش از ايران روزي هم به دانشگاه تهران برود و وکتراي افتخاري دريافت کند.

این امر بر حساسیت...

ادامه مطلب ...

در زمان شاه طهماسب صفوي : خندق كشي در اطراف تهران و ايجاد برج و بارو در اطراف تهران.

در زمان ناصريه : خندق كشي جديد ، از بين بردن برج و بارو و ساخت دروازه هاي اطراف تهران.

ـ با اين خندق كشي جديد مساحت بيشتري به محدوده شهر تهران اضافه گرديد.

 دروازه هاي اطراف شهر

در هر جهت 3 دروازه ساخته شد و يك دروازه بدون سقف هم با عنوان دروازه دودي ساخته شد.

 دروازه هاي شمالي :

1-     دروازه شمرون (پيچ شمرون فعلي ،محل تلاقي شريعتي و انقلاب )

2-     دروازه دولت (ايستگاه مترو دروازه دولت فعلي ، محل تلاقي انقلاب ، سعدي شمالي و مفتح)

3-     دروازه يوسف آباد (چهار راه كالج فعلي)

 دروازه هاي جنوبي :

4-     دروازه خاني آباد (محل تلاقي خيابانهاي خاني آباد و شوش)

5-     دروازه غار (حد فاصل بين خاني آباد و ميدان شوش)

6-     دروازه شاه عبدالعظيم (ميدان شوش ، ابتداي جاده شهر ري)

 دروازه هاي شرقي :

7-     دروازه خراسان (ميدان خراسان ، ابتداي جاده شهر ري )

8-     دروازه دولاب (سه راه شكوفه)

9-     دروازه دوشان تپه (انتهاي ژاله ، خيابان شهداي فعلي ، مشرف به ميدان ژاله)

 دروازه هاي غربي :

10- دروازه باغشاه (انتهاي سپه )

11- دروازه قزوين(ميدان قزوين)

12- دروازه گمرك (انتهاي اميريه رو به ميدان گمرك)

 دروازه هاي داخل شهر تهران

اين دروازه ها به منظور جداسازي ارگ سلطنتي از فضاي معمول شهري ساخته شده اند و دور تا دور محدوده ارگ قديم تهران را فرا مي گرفتند . شامل 9 دروازه بودند با نامهاي زير:

1- دروازه چراغ گاز    2- دروازه  ناصريه   3- دروازه باب همايون   4- دروازه علاء الدوله   5- دروازه باغشاه   6- دروازه لاله زار   7- دروازه ارگ   8- دروازه نو   9- سر در الماسيه

 منبع مطالعه و تحقيق : طهران قديم جعفر شهري

میدان اعدام (محمدیه) به سمت بافت تاریخی بازار در چهارراه گلوبندك، دومین كوچه به نام بازار دروازه نو و تودرتوهای آن، تو را به ششمین دروازه‌ی تهران قدیم كه توسط محمدشاه قاجار ساخته شده است، هدایت می‌كند.

هرچند هیچ نام و نشانی از این دروازه بر در و دیوارها باقی نمانده است، ولی اگر راه‌بلد باشی یا از قدیمی‌های شهر، كسی تو را همراهی كند، به‌راحتی از این تودرتوها كه شاید روزی ابتدای دروازه‌ی تهران بوده‌اند، به سه ستون آبی‌رنگ می‌رسی كه دو ستون از كمر به بالا در چشم‌اند و سومی هم از پایه‌ستون تا سر مناره دیده می‌شود، ولی بخش پایین آن بین دو مغازه قرار گرفته و فقط حدود پنج سانتی‌متر از آن به چشم می‌آید و اگر كاشی‌های آبی‌رنگ آن نبودند، شاید اصلا تشخیص داده نمی‌شد كه این ستون نیز بخشی از دروازه‌ی قدیمی این پایتخت ۲۰۰ ساله بوده است.

كارشناس فنی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان تهران دروازه‌ی محمدیه را به‌عنوان تنها دروازه‌ی باقی‌مانده در تهران و یكی از مهم‌ترین اسناد تاریخی پایتخت ایران دانست كه باید حفظ و نگهداری و حریم اطراف آن آزاد شود.  (برگرفته از سایت آفتاب)

تهران اولین بار در دوره صفویه دارای دروازه گردید. شاه طهماسب صفوی در دوران سلطنت خود به دلیل علاقه خاصی که به تهران و آب و هوای تمیز آن داشت دستور داده بود که دور تا دور شهر تهران را ارگی کشیده و شش دروازه بر روی آن بنا کنند. این ارگ دارای 114 برج به تعداد سوره های قران کریم بود و تا اوایل دوره ناصرالدین شاه همچنان پابرجا بود که در این زمان به طور کامل تخریب گردید و به جای آن تهران گسترش پیدا کرد و دارای دوازده دروازه گردید . این دروازه ها تا پایان حکومت قاجار باقی بودند و در دوره رضاشاه با گسترش تهران دستور تخریب آنها مانند بسیاری از آثار تاریخی تهران صادر گردید. در حال حاضر تنها دروازه ای که از تهران قدیم باقی مانده است دروازه محمدیه در نزدیکی میدان اعدام(محمدیه کنونی)  می باشد.